Een kijk achter de schermen van de film ‘Onze natuur’.
De Gildezaal van Kuringen!
We komen hier met de Kring Senioren KBC Limburg voor de tweede keer samen dit jaar. Neen, deze keer gelukkig geen uiteenzetting over digitale meters, prosumententarieven en andere technische benamingen waarmee begin maart het geduld van meerdere toehoorders op de proef is gesteld in hun zoektocht naar duidelijkheid m.b.t. dat nochtans erg actuele en interessante thema.
Geduld … daarover zal het vandaag wel gaan, of onrechtstreeks dan toch!
Ondanks het feit dat niet alle toehoorders deze fantastische natuurfilm gezien hebben, worden we meegenomen in het verhaal van Laurent Louwies, een gepensioneerde ‘Zutendaler’ die ons gedurende een tweetal uren duidelijk maakt hoe ‘geduld hebben’ zich in de praktijk vertaalt!
Het Nationaal Park Hoge Kempen is zijn achtertuin, of beter gezegd ‘speeltuin’!
Deze man kan na zijn pensionering onmogelijk in een ‘zwart gat’ gevallen zijn, wetende dat hij alleen al voor deze film zich gedurende een drietal jaar geamuseerd heeft met het opzoeken van vossenholen, klapeksters, zwarte ooievaars, bruine muizen e.a. dieren, om nog niet te spreken van het uitzoeken van de juiste doornige boom die als decor zou gaan dienen voor een wel bijzonder tafereel!
Laurent laat ons kennis maken met de klapekster, een mooie vogel die in de verste verte niet lijkt op de ekstersoort die wij in onze tuin zien. Ik moet eerlijk toegeven dat het een tijd geduurd heeft eer ik zelf het verschil kon onthouden tussen een ekster, een kraai en een raaf. Laat staan dat ik de klapekster ooit ‘ekster’ zou durven noemen. Echte vogelaars zien deze onwetendheid waarschijnlijk als een soort van ‘cultureel gat’, maar hun unieke hobby zorgt er dan ook weer voor dat plaatsen als de Hoge Kempen niet overspoeld worden door mensen met kanjers van fototoestellen en verrekijkers!
De klapekster dus!
Laurent doet ons op een erg bevattelijke manier uit de doeken hoe hij er met ongelooflijk veel geduld (hier heb je het weer) voor gezorgd heeft dat die ene specifieke klapekster, die hij in het park heeft gespot, hem na een aantal weken als ‘meneer de pettenzwaaier’ leert kennen!
Iedere ochtend, in weer in wind, regen en koude is Laurent telkens rond dezelfde tijd en op dezelfde plaats met een pet gaan zwaaien om dit vogeltje duidelijk te maken dat er wat lekkers te eten valt, en dat lekkers is dan een muis. En eens het zover is, dat dit vogeltje door heeft wat er staat te gebeuren, moet Laurent de ekster voor de filmploeg ook nog op de juiste tak krijgen. Begin er maar eens aan!
Ik zie mezelf na drie maanden nog niet naar een gekke, met zijn pet zwaaiende man stappen in de Hoge Kempen, nog niet voor een bord Belgische friet. De klapekster wel dus! En dat zelfs voor een muis!
Knap werk van Laurent. Telefoontje naar de filmploeg zodat die kunnen beginnen met het opstellen van hun attributen om de muizenetende klapekster zelfs op de juiste plek op de gevoelige plaat vast te leggen. Een huzarenstukje!
En dan krijgen we een fragment te zien waar de klapekster de muis vangt, ermee naar de boom met doorns vliegt en de muis op zo’n stevige doorn spietst om vervolgens op zijn gemak die stukjes muis te verorberen die hem het meeste aanstaan. Nou, niet meteen een fraai beeld, maar ja, bij gebrek aan handjes én bestek, wel een doordacht alternatief van dit slimme vogeltje. Op de koop toe wordt gefilmd hoe ‘Klappie de ekster’ zich voorbereidt: weliswaar wordt de serviette niet voorgebonden. Wel moet er inwendig plaats gemaakt worden, en dus zien we hoe een braakbal vanuit de boom de heide in dondert …
Ongewild moet ik bij deze hele scène denken aan een documentaire die ik ooit gezien heb over Vlad de Spietser, of beter gekend als Vlad Dracula, die in het midden van de jaren 1400 op een bloeddorstige wijze regeerde over een gebied in het huidige Roemenië. Maar verder is enige overeenkomst met onze klapekster gelukkig ver te zoeken.
De toehoorders hebben in stilte en met verwondering het hele schouwspel gezien en beluisterd.
En Laurent weet ons met nog andere prachtige beelden en verhalen te verrassen. Mooi is het om te zien hoe hij met zijn wildcamera’s jonge vosjes weet te filmen, en er ook hier weer in slaagt om de filmploeg te voorzien van het nodige beeldmateriaal voor hun Belgische natuurfilm.
Interessant ook om te horen hoe het verder gaat met die vosjes, die op een bepaald moment door hun moeder worden weggedragen naar een andere vossenburcht omdat een grazende koe het vossennest per ongeluk half heeft vernietigd.
En alsof dit nog niet genoeg is, toont onze spreker ons hoe hij erin slaagt om, weer met veel geduld, de filmploeg de uit haar hol kruipende ‘rosse woelmuis’ in beeld te brengen. Uniek is het!
Juiste plek zoeken, holletje (na)maken, plek afdekken, filmploeg opstellen … Laurent is erin geslaagd om iedereen in de zaal te tonen wat geduld hebben effectief betekent.
Naar het einde toe zien we nog een mooi beeld van de gladde slang die een nest jonge slangetjes heeft gebaard. Het is een zeldzame en beschermde slangensoort die in heide – en bosgebieden leeft en niet gevaarlijk is voor mensen want niet giftig en eerder schuw.
Wat Laurent ons echter heeft onthouden – en daarvoor alle begrip – is één vogeltje omdat het tot op vandaag nog niet voor komt in onze contreien. Het lijkt wat op een kanarie, is voorzien van een rode streep op de borst en een oranje-achtig kuifje. Van gedrag lijkt het wat op een gewone ekster, die ook de reputatie heeft om brutaal, geniepig en vooral diefachtig te zijn. Het probeert zijn broedplaats naar Groenland te verschuiven maar de inwoners daar doen tot op vandaag hun maximale best om dit te vermijden. Het gaat hierbij om het trumpmuskietje, een soort dat je liever niet bij je thuis in de bomen ziet hangen!
De neef van ons bestuurslid René heeft – wat mij betreft - ons een verrassend aangename namiddag bezorgd. En dat horen we gelukkig ook bij wat rondvragen in de zaal.
Zelfs voor iemand die aanvankelijk twijfelde om te komen werden de verwachtingen helemaal overtroffen.
Als er al mensen zijn die zich, net zoals ik, dikwijls hebben afgevraagd hoe de detailbeelden in natuurdocumentaires toch maar tot stand komen, dan heeft Laurent alvast voor veel opheldering gezorgd!
En de taart en de koffie … die zorgen zoals steeds voor de perfecte afsluiting van een leuke namiddag!
Marc
Hierbij enkele sfeerfoto's van de lzeing.