Verslag ontbijtwandeling Domein Bovy 25 augustus 2026

Augustus, nog steeds een heerlijke, en tot nog toe zonnige maand voor gepensioneerden die hun handen vol hebben met allerlei leuke dingen. 
Zo ook voor ondergetekende die, maandagavond en last minute, nog snel naar de website van onze Kring moest duiken om na te gaan om hoe laat hij nu weer precies waar moest zijn.

Dinsdagochtend … juist ja, Domein Bovy, voor mij 25 minuten rijden. Gelukkig is het nieuwe schooljaar nog niet gestart en leidt de expresweg naar Hasselt me zonder veel poespas de autostrade op. Anders zou ik met 25 minuten rijtijd waarschijnlijk niet toekomen. Hoe slaagt mijn alter ego vanop mijn schouder er steeds weer in mij in te fluisteren dat ik mij niet moet opjagen en tijd zat heb … niet dus!

Ik rij de Bovy - parking op, 8u23! Oef, op tijd! 
Dat ik daarmee meteen een verkeersovertreding bega zie ik pas later. Zo’n rood rond bord met een witte rechthoek in het midden betekent toch nog steeds ‘verboden (in te rijden)’ … Oeps, verkeerde inrit van de parking, hopelijk heeft de arm der wet het niet gezien!

Ik begeef me voorzichtig tussen de grote groep aanwezige KBC senioren wandelaars die – in tegenstelling tot mezelf – hun wekker hebben gezet, mooi op tijd zijn opgestaan, waarschijnlijk bijtijds vertrokken zijn en zelfs nog een kop koffie en een ‘boke met choco’ achter de kiezen hebben gestoken om de komende vijf kilometer niet sloffend en louter op karakter te moeten afleggen.

De sfeer zit er – zoals steeds – vanaf de parking reeds in. Als ik wat rond me kijk, zie ik doorgaans lachende en blije gezichten die volop pratend of luisterend hun voorbije vakantiebelevenissen weer met elkaar kunnen delen.

Onze wandelgids Gilbert geeft een korte briefing van wat we te zien gaan krijgen.
Tenminste, als we er ook oog voor hebben, want al wandelend maken we niet steeds tijd om het landschap in al zijn ‘grandeur’ in ons op te nemen. Maar wat wil je, vaak zijn de gesprekken met onze medewandelaars zo leuk dat we verdwalen in het verhaal, eerder dan in onze wandelomgeving.

We komen voorbij het voormalige hotel Soetewey waar ik in een vroeger KBC leven nog ooit opleidingen mocht geven. Begin juli kwam dit hotel nog in het nieuws omdat ‘Urban explorers’ het gebouw binnen drongen terwijl de eigenaars er nog zouden wonen.

Even verder splitst onze groep zich op. De ‘diehards’ kiezen voor de 5 km en volgen Gilbert en Danny. De ‘rustigen’ onder ons kiezen voor de 3,4 km, die vervolgens door Jo weer richting Bovy worden geleid. Ik kies voor de 5 en kom boven aan De Kluis toe, samen met Leo en Theo en neen, dit zijn geen broers (maar ze kennen elkaar wel 😊).

Over ‘De Kluis’: info vanuit Wikipedia … 

De pelgrim Lambert Hoelen uit Diepenbeek bezocht tijdens een tocht tussen 1670 en 1672 naar Rome, de Santa Maria di Loreto. In het Italiaanse stadje Loreto, vlakbij Ancona, is de Basiliek van het Heilige Huis gebouwd rondom een huis dat volgens de overlevering het geboortehuis van de maagd Maria was. Het zou door een serie wonderen in de late 13e eeuw van Nazareth naar Loreto zijn overgebracht.

De man vroeg bij zijn thuiskomst toelating aan Ferdinand, graaf von Inhausen und Kniphausen, baron van het Vrije Land van Vogelsanck en heer van Zolder om op het hoogste punt van de omgeving een kluis en kapel te bouwen volgens dieselve forme ende grootheyt als het voorscreven huysken in Loreto. Hij kreeg de toelating op 16 januari 1673 en werd de eerste kluizenaar van Bolderberg.

Ook vandaag is De Kluis bewoond, volgens een krantenartikel uit 2017 in het Belang van Limburg door een koppel, afkomstig uit Oost-Vlaanderen.

Voor het gebouw staat een kruis dat omringd wordt door een hoop(je) losse stenen. Het doet me denken aan onze voettocht naar Santiago waar mijn vrouw en ik onderweg het enorme ijzeren kruis (Cruz de Ferro) passeerden. Pelgrims die er langskomen leggen er traditiegetrouw een steen bij en schrijven er een boodschap, naam of wens op. Zo is er in de loop der eeuwen die enorme keihoop rond de paal met het kruis ontstaan. En zo treffen we ook hier rond het kruis een kleine hoop beschreven keien aan.

We vervolgen onze tocht en worden even verder verwend met een prachtig zicht op het witte kasteel van Terlaemen in Heusden-Zolder. We missen vandaag de weerspiegeling in de ervoor liggende vijvers … 

… maar deze mooie uitkijk vraagt verder geen woorden. 

Ondertussen hebben Leo en Theo weer andere wandelaars opgezocht en vind ik onze Kringvoorzitter als wandelgezel. 
Terwijl de zandgrond onder onze voeten voorbij glijdt, en interessante koetjes en kalfjes onze gesprekken vullen, valt het ons op hoe mooi de heide op de meeste plaatsen in bloei staat.

Zonder het goed te beseffen staan we even later voor de ingang van de parking van het welbekende ‘Circuit van Zolder’. Ik verneem er van enkele medewandelaars, die de buurt blijken te kennen dat – van horen zeggen natuurlijk – deze parking niet alleen dient om auto’s te parkeren, maar waar soms heren hun persoonlijke verlangens een korte ‘tussenstop’ bezorgen. Wie zei er weer ooit ‘De gustibus et coloribus … ‘

Even verder staan we voor het sportgebouw waar, naast een moderne Vélodroom, ook brasserie ‘Odiel’ zich bevindt. Eén van de Theo’s vraagt me of we daar gaan ontbijten want de nood aan een energieboost wordt hem blijkbaar te groot. Ik stel hem gerust dat  – als hij het nog even volhoudt – bij Bovy een uitgebreid ontbijt op hem staat te wachten. 

Na een laatste klim en vervolgens een mooie afdaling door de bossen staan we weer op de plek waar onze wandeling anderhalf uur eerder begon.

De welwillende uitbaters hebben het klaar gespeeld om een zaal -  normaal voorzien voor 70 genodigden – om te toveren tot een ruimte waar we ons met de 90 KBC senioren wandelaars aan een heerlijk ontbijt kunnen tegoed doen.

Een dame naast me aan tafel swiped op haar smartphone meteen naar haar stappenteller en ziet met veel plezier dat zij 6 km in de benen heeft. Ik doe hetzelfde maar kom uit op een luttele 4,5 km. Tja, die korte versus grote stappen ... 
We laten de enkele honderden meters verschil de sfeer niet bederven en houden het samen op de eerder aangegeven 5 km 😊.

Het valt mij en mijn andere tafelgenoten op hoe het rumoer de ontbijtruimte vult, een teken dat de gesprekken zeker nog niet gaan stilvallen.

Meer dan voldoende broodjes, een heerlijk geurende kop koffie, goed doorbakken spek en een ruime keuze in beleg zorgen ervoor dat hier en daar een knorrende maag stil valt. Theo, die aan brasserie Odiel al kwam aankloppen of we d’er nog niet waren, zien we stil genieten van wat hij op zijn bord heeft liggen.

Omstreeks 13u00 verlaten de laatste aanwezigen druppelsgewijs en goedgezind het etablissement.

Met dank aan Gilbert, Jo en Danny is dit weer een geslaagde bijeenkomst geworden.
Het record van de 90 aanwezigen noteren we met veel plezier in de analen van het Kringlogboek.

De toon voor het najaar is gezet.

Marc