42 jeugdige 60 – plussers doorkruisen een stukje Sahara per fiets

Het had de titel van een Vlaamse kortfilm kunnen zijn. En, hoe avontuurlijk de titel ook klinkt, het is niet helemaal gelogen. 

Op donderdag 18 juli verzamelden 42 goedgeluimde fietsers op de ruime parking van brasserie 
‘De Groote Hoef’ in Lommel om van daaruit een stevige maar ongelooflijk mooie rit te maken door een deel van het uitnodigende Limburgse Noorden.

Kringlid Martin Reynders had zich, samen met bestuursleden Etienne en Gilbert, aan het uittekenen gezet van het parcours. Nou, uittekenen … bij een kleine check bleek dat Martin de route perfect in de GPS onder zijn hersenpan had opgeslagen en zo zonder veel moeite nog even kon navertellen.

Etienne en Gilbert stonden bij aankomst alvast goedgeluimd aan de ingang van de parking en verwelkomden iedereen persoonlijk.

De zon scheen uitbundig en zou ons zelfs gedurende de hele rit vergezellen. 

De stalen rossen, voorzien van de laatste snufjes als achteruitkijkspiegels, schijfremmen, stevige volgeladen batterijen en zakken aan de bagagedragers, soms gevuld met zonnecrème en drankjes, werden van de fietsdragers gehaald.

Iets over half twee zette de groep zich in beweging en al snel mochten we kennis maken met het mooie centrum van Lommel. Ook al was het een snelle passage, het gaf de Zuid-Limburgers onder ons, die minder bekend waren met deze stad, meteen een eerste indruk.

Eens het centrum verlaten, reden we aan een gemiddelde snelheid van 17 à 18km/h via Lommel SK en de sportterreinen de villawijk in waar enkele tot de verbeelding sprekende huizen onze aandacht trokken. Stond ook Lommel niet bekend voor de beter gegoede Nederlanders die hier hun optrekje hadden neergepoot? 

Via Heide-heuvel reden we langs het kanaal naar onze eerste stopplaats! En wat voor een stopplaats! 
Iedereen was wel wat nieuwsgierig naar de leuke stek waar Martin ons na de eerste 10 km ontving en, goed voorbereid op het warme weer, voldoende fris water aan de dorstigen onder ons uitdeelde.

Rondlopend tussen de dorstlessende fietsers hoorde je meteen wat vragen en / of statements opborrelen. Die gingen van ‘aha, wel een leuke plek om feestjes te geven’ tot ‘zou die hier ook blijven slapen? Ik zou het niet durven, hier zo alleen’. 

Even later werden de geruisloze elektrische motoren weer gestart en reden we naar Luycksgestel in Nederland. Ook al was het maar een kleine rit over de grens, je merkte meteen aan de huizen, de tuintjes, ja zelfs tot de straatstenen toe, dat je in een ander land zat. We konden tenminste zeggen dat we op één namiddag naar het buitenland waren gefietst! 

Het was nog steeds leuk fietsen en via het kanaal reden we naar de tweede stopplaats die ‘De Engel’ noemde. Het leek hoog tijd te zijn om sommige achterwerken even in een andere houding te brengen. We zagen immers regelmatig fietsers die wat over en weer schuifelend over hun zadel, zich een andere houding zochten, linker bil, dan weer de rechter, op zoek naar wat comfort voor de volgende kilometers. 

Het brasserietje lag goed verstopt vlakbij het kanaal. Jammer genoeg was het grootste deel van het open terras reeds bezet waardoor wij ons in de achtergelegen ‘sauna’ aan onze frisse dranken tegoed deden.

Ook vandaag was dit met dank aan de Kringsponsoring, die hier gezorgd had voor een kleine verkoeling van de inwendige mens.

En zo reden we via het fietspad door een deel van de Lommelse Sahara om uiteindelijk via de ‘Blauwe Kei’, de Waaltjes en het indrustrieterrein weer langs het station bij ons startpunt toe te komen. 

We vingen wat zuchtende geluiden op van mensen die blij waren dat ze hun volledige achterwerk weer in een zetel of stoel konden neer vleien, en niet enkel meer afhankelijk waren van het fietszadel dat bij sommigen net iets te lang als ‘fauteuil’ had moeten dienen. 

In de brasserie stonden de tafels mooi gedekt en vond iedereen een plek behalve ondergetekende die net iets te laat had ingeschreven en in de veronderstelling leefde dat hier wel vlot een mouw aan kon gepast worden. 

Zoals meestal na zo’n tocht was het best gezellig napraten aan tafel. Drank en spijs hadden uiteindelijk ook weer voor de nodige versterking van de inwendige mens gezorgd zodat iedereen bijtijds naar huis kon vertrekken.

De afrekening liep weliswaar wat verwarrend maar met wat gepuzzel bleek alles uiteindelijk toch in orde te zijn.

Enkelen bleven buiten op het terras nog wat nakeuvelen en nagenieten van de weinige zon, die we tot nog toe in ons Belgenland hebben gekregen.

@Martin, Etienne en Gilbert … een dikke merci voor de mooie en fijn in elkaar gestoken namiddag.

Marc Van de Wall

Hieronder vindt u de foto's van de fietstocht.

https://photos.app.goo.gl/Gn5c48vm7dz9KH566