Dagje Utrecht, terecht een leuk ‘utstapje’!

Een gewone woensdagochtend in een, voor gepensioneerden als wij, drukke week. De wekker haalt ons veel te vroeg uit dromenland, want om 7u45 worden we reeds verwacht aan de carpool parking van Hasselt – Zuid.

De bus staat te wachten langs de kant, en niet op de parking! Daar geraakt die immers niet, door de brug van de autostrade die er niet op voorzien is om dubbeldekkers door te laten tenzij … ja tenzij … we van onze dubbeldekker een ‘Hop on / Hop off cabriobus’ willen maken. Doen we niet!

Het is even geleden dat ik nog eens op uitstap ging met een autobus. Het schoolreisgevoel overvalt me. Alleen: deze keer geen watervallen van Coo, of de Grotten van Han. Ook geen boterhamdozen met ‘bokes en chocolademuisjes’, aangevuld door een drinkbusje van ‘Caprisun’ … 

We stappen op, niet goed wetend wie er tot ons 69-koppig reisgezelschap behoort. Hier en daar zien we in de vlugte een bekend gezicht, maar de BAUSBUS, met zijn blauwe floue ochtendlichtjes, verhult nog wat mensen in de schemering. Of zijn het mijn slaapogen, die door het vroege opstaan, nog in dagmodus moeten komen?

Ons voltallige gezelschap zien we pas als we toekomen in het gezellige stadje HOUTEN, waar we in een leuk etablissement enkele zacht knorrende magen kunnen stilleggen d.m.v. een ‘Broowdje kaas en een krwassantje met een bakkie of tweej troowst’.

De eerste leuke babbels vinden plaats aan de tafels waar iedereen uitkijkt naar het vervolg van de dag. Lang blijven we d’er niet. Kan ook niet als we iets van Utrecht willen gezien hebben.

De ‘Van Mossel garages’, die niet alleen ons Belgisch Limburg overrompelen met de meest bekende automerken, vinden we terug tot in Utrecht langs de snelweg. Zoeken naar een goeie ouwerwetse korting bij de aankoop van een nieuwe auto en proberen hier of daar een voordeel te pikken, haalt niks meer uit aangezien ze van Utrecht tot Zichen – Zussen – Bolder weten wat er in garage X, Y of Z is afgesproken. 

Bij het binnenrijden van Utrecht passeren we gek klinkende namen als Papendorp, Nieuwegein, Langerak, Oog in al, Kop van Lombok … Allemaal namen met een betekenis, maar er hier over uitweiden zou ons veel te ver leiden.

Een half uurtje later komen we aan in het Moreelsepark, waar 4 gidsen ons staan op te wachten. We verdelen ons in groepen van zeventien en vertrekken meteen in een sneltreinvaart tot voor de deur van een oud spoorweggebouw uit de eerste WO waar een ‘soort’ UFO op het dak het meest opvalt. 

Interessant wordt het wanneer we op de brug staan van de Keulse vaart. Hier werd in de jaren 50 van de vorige eeuw de aanzet gegeven voor drooglegging om er een snelweg van te maken. Dat gebeurde deels, maar enkele decennia later werd het weer afgebroken en nam water weer de bovenhand.  

Onderweg naar een gasthuis uit 1367 slagen een zestal mensen uit onze groep erin, zich onbewust aan te sluiten bij een andere groep. Mogelijks aangetrokken door het jonge blonde uiterlijk van een aantal vrouwelijke groepsleden beseft Rudi gelukkig bijtijds dat er iets niet klopt. Met de hulp van Marie-Louise brengt onze gids zijn verloren schapen weer opgelucht tot bij de oorspronkelijke kudde.

We lopen door een aantal kleine, sympathiek ogende straatjes met mooie huisjes, waar Klein Duimpinneke zich meer dan waarschijnlijk als een koning te rijk zou gevoeld hebben. Voor de deur staat een typisch Nederlandse ‘hoogstuur-fiets’, voorzien van een extra hoge zadelpen en verstevigd met een dubbele buis in het kader, een fiets die doet vermoeden dat hier een stevige reus bij Klein Duimpinneke verblijft. 

We komen bij een weeshuis. Getekend door de kleuren blauw/wit in een stof, afkomstig van lijkwades, kon destijds iedereen zien dat je een wees was. Stel je voor dat je de meeste van je jeugd jaren gekleed moet gaan in een herwerkte lijkwade … je zou van minder een trauma krijgen. 
Was je wat ouder, dan kon  je gaan werken in de stad. Je geld moest je wel afdragen aan het weeshuis. Deed je dat niet, dan kreeg je als straf gedurende een aantal dagen een houten blok om je been waardoor je heel moeilijk kon lopen, en iedereen wist dat je wat had uitgespookt. Ook een manier om mensen te brandmerken! Vandaag de dag zou je in die kleuren herkenbaar zijn als supporter van KRC Genk. Gelukkig straffen ze je daar niet voor, ook niet met zo’n houten blok …  

Richting de Domtoren vernemen we nog het verhaal van de enige Nederlandse Katholieke paus Adrianus die hier in Utrecht geboren werd in 1459, maar het als paus niet zo lang heeft uit gehouden en meer dan waarschijnlijk vermoord werd in 1523.

De godsdienst heeft duidelijk op velerlei manieren nogal wat invloed gehad in Utrecht. Er waren de ‘immuniteiten’ waarbij het stadsrecht niet gold, maar het kerkelijk recht wel. Weer een reden om onderscheid te maken tussen mensen … de ene mocht het gebied wel binnen, de andere niet!

We horen dat de wijding van een bisschop in de parochiekerk startte, vlakbij de Dom. Binnengaande door de ene deur legde hij de wereldse ‘macht’ af en na het krijgen van de Kerkelijke macht kwam hij door de andere deur weer buiten. Is het toevallig dat zich een paar honderd jaar later een seksualiteitsbureau tegenover deze parochiekerk vestigt? 

Na de rondleiding met gids, gaan we op zoek naar een ‘Toastable’ plekje waar we met een tiental mensen een best lekkere toast bestellen, voldoende om het uit te houden tot de avond wanneer we mogen aanschuiven aan een stevig buffet in ‘Het Wapen van Rosmalen’.

Een kleine wandeling door de levendige winkelstraatjes van Utrecht later, begeven we ons naar de boot, die ons via de kanalen Utrecht laat ontdekken vanop het water. 

Terwijl de boot zachtjes aan een aantal bezienswaardigheden voorbijglijdt, hoor ik Carl achter mij nog zeggen dat hij zijn ‘namiddag klopje’ voelt opkomen en dat het biertje, dat hij tijdens zijn lunch consumeerde, daar niet bepaald een positieve bijdrage aan heeft. Ik moet hem helemaal bijtreden, zij het dat zelfs een gewone koffie in mijn geval ‘de klop’ niet onderdrukt.

Omstreeks half zeven staat het personeel ons in ‘het wapen van Rosmalen’ op te wachten. Nadat we onze zitplaatsen hebben ingenomen worden we meteen uitgenodigd aan het buffet waar we naar hartenlust mogen proeven van talloze lekkernijen, teveel om op te noemen. 
Wil je alles eens op je bord gehad hebben, dan mag je d’er zeker van zijn dat je met je broeksriem ‘op de freethaak’ weer de bus op moet.

Ik heb in Rosmalen in ieder geval de naam van het restaurant eer aangedaan, en mij er tegen de honger kunnen wapenen.  Het teveel aan calorieën zou ik daags nadien, tijdens een stevige wandeling, er wel weer aflopen. 

Marc

Hierbij de foto's van de daguitstap.

Daguitstap Utrecht - Foto's René Louwies

Daguitstap Utrecht - Foto's Johan Soogen